Personifikacje energii sacrum wody źródlanej to boginie: gr. nimfy, słow. rusałki, indyjscy nagowie. W ź. bądź obok nich składano ofiary, praktykowano ryty magiczne i wróżono. Wierzono, że woda źródlana leczy z trądu i chorób skóry. Ź. skalane przez ludzi albo nawiedzane przez demony tracą niezwykłe właściwości. W Indiach wierzy się, że zamieszkujące ź. bóstwa wężowe (nagowie), niepokojone np. przez zanieczyszczenia, zsyłają na ludzi choroby. Ź. młodości, będące w niektórych mitach centrum świata (omphalos), zalicza się do tego samego kompleksu idei co Drzewo Życia, złote jabłka (jabłoń) czy ziele nieśmiertelności. Pierwotni Semici, zamieszkujący Pustynię Arabską, czcili władców ź. wody. Ź. czcili m.in. Celtowie, Prusowie, Litwini, Łotysze, Hetyci i Semici. Chorzy Galowie przywoływali boginię ź. Niskai. W wodzie źródlanej Żydzi oczyszczali naczynia zakupione od gojów. Ź., palma i celi mnisia to toposy, wokół których koncentrowało się życie eremitów egipskich. Podróżnicy z Żeglugi św. Brendana Opata (X w.) napotkali ź. usypiającej wody. Wytryśnięcie ź. miało być dla współczesnych Mahometowi dowodem na to, że jest on prorokiem (Koran 17,90-91). Żółte Źródła (chiń. huangquan, jap. yominokuni) pełniły w Chinach i Japonii rolę czyśćca. Nad ź. w Chinach ustawiano posągi bogów, a w Japonii drewniane skrzynki. W japońskiej Kojiki (35, 145-153) wspominany jest duch ziemi, zw. Wabiącym do Źródła, który przyjął postać człowieka z ogonem.
Stara bardzo znana i popularna wyszukiwarka mp3